Roodkapje

Hey, hallo allemaal en welkom bij weer een nieuwe aflevering van Makkelijk Nederlands met JoJo. Hoe gaat het met jullie?

Met mij gaat het goed. Met mij gaat het uitstekend.

Vandaag gaan we het iets anders doen. We doen het gewoon even lekker een beetje anders vandaag.

Geen verhaal over Nederland. Geen tips over een eigen bedrijf, zoals vorige week.

Ook geen verhaal over mijn eigen leven. Nee.

Vandaag gaan jullie luisteren naar een sprookje. Een verhaaltje.

We gaan luisteren naar een heel bekend sprookje. Een sprookje dat veel mensen waarschijnlijk al kennen.

Maar misschien ken jij het verhaal nog niet in het Nederlands. En dan is vandaag een mooie kans om te luisteren naar een klassiek Nederlands verhaal.

Het verhaal van Roodkapje. Ja, ja, Roodkapje.

Een klein meisje, een rood kapje, een groot donker bos, een grootmoeder en een wolf. Dat klinkt best wel spannend, toch?

Pak lekker wat te drinken, pak een bakje koffie of een bakje thee en ga lekker zitten. En luister naar het volgende verhaal.

Roodkapje.

Er was eens een klein meisje. Ze woonde samen met haar moeder in een huisje aan de rand van een groot bos.

Het meisje was lief en vrolijk. Ze hield van wandelen en ze was graag buiten.

En er was één ding waaraan iedereen haar herkende. Ze droeg bijna altijd een klein rood kapje.

Een rood kapje dat haar grootmoeder voor haar had gemaakt. Het was een erg mooi kapje en het meisje vond het geweldig.

Ze droeg het bijna iedere dag op haar hoofd. En daarom noemden de mensen haar Roodkapje.

Op een ochtend zei de moeder tegen Roodkapje: "Roodkapje, je grootmoeder is ziek."

Roodkapje keek naar haar moeder en ze vroeg: "Is oma ziek?"

"Ja," zei haar moeder, "ze voelt zich niet goed en ze heeft rust nodig."

De moeder pakte een mandje en in dat mandje stopte ze wat te eten. Ook deed ze er iets te drinken bij.

En daarna gaf ze het mandje aan Roodkapje. "Wil jij dit naar oma brengen?" vroeg haar moeder.

"Ja, natuurlijk," zei Roodkapje.

"Goed, maar luister naar wat ik zeg," zei haar moeder. "Blijf alsjeblieft op het pad."

Roodkapje knikte. "Ja mama, ik blijf op het pad."

"Ga je echt niet alleen door het bos lopen?" zei haar moeder nog een keer.

"Nee mama, dat ga ik echt niet doen."

"En praat ook niet met vreemde mensen." Roodkapje knikte opnieuw en zei: "Ja mama, dat beloof ik."

Haar moeder keek haar nog even aan en zei: "Goed, ga dan maar."

En daar ging Roodkapje. Met haar rode kapje op haar hoofd, het mandje in haar hand en met een glimlach op haar gezicht.

Roodkapje liep over het kleine pad, dwars door het bos. Het was een mooie ochtend.

De zon scheen tussen de bomen door. De vogels, die zongen.

En er stond een klein briesje. Er was een klein beetje wind.

Overal om haar heen stonden mooie gekleurde bloemen. Roodkapje keek om zich heen.

Wat was het bos toch verschrikkelijk mooi. Ze liep rustig verder.

Maar Roodkapje wist niet dat er ergens tussen de bomen iemand naar haar keek. Iemand die haar al een tijdje volgde.

Een wolf. Een grote, slimme wolf.

De wolf kwam langzaam dichterbij. Hij keek naar Roodkapje.

En toen liep hij ineens naast haar. "Goedemorgen," zei de wolf.

Roodkapje keek op. "Goedemorgen."

"Waar ga jij naartoe?" vroeg de wolf. Roodkapje dacht even na en toen vertelde ze het.

"Ik ga naar mijn grootmoeder." De wolf glimlachte.

"Wat aardig van jou, Roodkapje."

"Grootmoeder is ziek," zei Roodkapje. "En ik, ik breng haar wat te eten en wat te drinken."

"En waar woont jouw grootmoeder?" vroeg de wolf. Roodkapje wees naar een plek verderop.

"Ze woont aan de andere kant van het bos." De wolf keek even in de richting die Roodkapje aanwees.

En hij dacht na. Hij had een plan.

Maar dat plan vertelde hij natuurlijk niet aan Roodkapje. De wolf zei: "Kijk jij eens om je heen."

En Roodkapje keek om zich heen. "Wat bedoel je precies, wolf?"

"Zie jij al die mooie bloemen?"

"Ja, die zie ik."

"Waarom neem jij niet een paar bloemen mee voor je grootmoeder?" Roodkapje keek naar de bloemen.

En dat was eigenlijk best een goed idee, dacht ze. Oma zou dat vast leuk vinden.

"Ja," zei Roodkapje, "dat ga ik doen."

De wolf knikte. "Veel plezier."

En voordat Roodkapje iets kon zeggen, liep de wolf weer weg. Roodkapje liep nu van het pad af.

Eerst maar een klein stukje. Ze plukte één bloem en toen zag ze nog een andere mooie bloem.

Maar die stond iets verder weg. Ze liep naar de tweede bloem toe en plukte ook die bloem.

Daarna zag ze nog meer bloemen. "Deze zijn nog mooier," dacht ze bij zichzelf.

En zo liep Roodkapje steeds verder het bos in. Ze vergat helemaal wat haar moeder had gezegd: "Blijf op het pad."

Maar Roodkapje dacht niet meer aan haar moeder. Ze dacht alleen nog maar aan de mooie bloemen.

Ondertussen liep de wolf zo snel als hij kon naar het huis van de grootmoeder. Hij kende de weg.

De wolf wist precies waar hij moest zijn. En na een tijdje kwam hij bij het kleine huisje.

Hij klopte op de deur. "Wie is daar?" vroeg de grootmoeder.

De wolf maakte zijn stem zo zacht mogelijk. "Ik ben het, Roodkapje."

De grootmoeder hoorde de stem. "Kom maar binnen," zei ze.

De wolf deed de deur open. En voordat de grootmoeder goed begreep wat er gebeurde, sprong de wolf naar binnen.

Nu was de wolf natuurlijk geen vriendelijke bezoeker. Hij wilde de grootmoeder opeten.

En dat deed hij. Nadat hij grootmoeder had opgegeten, trok hij haar kleren aan.

Hij zette haar muts op en hij ging in haar bed liggen. Hij trok de dekens over zich heen en begon met wachten.

De wolf wist dat Roodkapje zou komen. En inderdaad, na een tijdje hoorde hij iemand buiten.

Klop, klop. De wolf glimlachte.

Daar was ze dan. "Wie is daar?" vroeg hij met een zachte stem.

"Roodkapje," zei Roodkapje. "Ik heb eten voor u meegenomen."

"Kom maar binnen," zei de wolf. Roodkapje deed de deur open.

Ze liep naar binnen toe. Het huis was donker en haar grootmoeder lag in bed.

Roodkapje keek naar haar. Er was iets vreemds aan de hand.

Oma zag er anders uit, maar Roodkapje wist niet precies waarom. Ze liep dichter naar het bed toe.

"Dag oma."

"Dag lief kind," zei de wolf.

Roodkapje keek naar haar. "Wat ziet u er vreemd uit vandaag, oma!"

En de wolf zei niets. Roodkapje keek nog eens goed.

"Maar oma?"

"Ja?"

"Wat heeft u grote oren!" De wolf antwoordde: "Ja, daarmee kan ik je beter horen."

Roodkapje keek weer naar oma en zei: "En wat heeft u grote ogen, oma!"

De wolf zei: "Ja kind, daarmee kan ik je beter zien."

Roodkapje kwam nog iets dichterbij. "En oma?"

"Ja?"

"Wat heeft u grote handen!"

De wolf antwoordde: "Daarmee kan ik je beter vasthouden."

Roodkapje kreeg een beetje een vreemd gevoel, maar ze wist nog niet wat er nou aan de hand was. Ze keek naar de mond van haar grootmoeder en toen zei ze:

"Maar oma?"

"Ja?"

"Wat heeft u grote tanden!"

De wolf sprong uit het bed. "Daarmee kan ik je beter opeten!"

En hap, de wolf at Roodkapje op.

Het werd stil in het huis, heel stil. De wolf ging weer in het bed liggen.

En na een tijdje viel hij in slaap. Maar de wolf sliep niet rustig, nee.

Hij begon heel hard te snurken. Een jager liep toevallig in de buurt van het huis en hij hoorde het gesnurk.

De jager dacht: "Wat is dat nou?" En hij liep naar het huis toe.

Hij keek door het raam en daar zag hij de wolf liggen. De jager begreep meteen dat er iets niet klopte.

Hij ging naar binnen toe en hij zag de wolf in het bed. Hij zag ook dat de buik van de wolf heel groot en dik was.

De jager dacht: "Dit klopt niet." Hij pakte een schaar.

En heel voorzichtig knipte hij de buik van de wolf open. En ja hoor, daar was Roodkapje.

Ze leefde nog. En de jager hielp haar uit de buik van de wolf.

Roodkapje, die was natuurlijk enorm geschrokken. Maar ze was blij dat ze weer buiten was.

"Wat ben ik blij om jou te zien, zeg," zei ze tegen de jager. De jager keek naar de wolf.

"Hij mag jullie nooit meer lastigvallen." Roodkapje keek naar de buik van de wolf en toen kreeg ze een idee.

Ze zocht een paar grote stenen en samen met de jager stopte ze de stenen in de buik van de wolf. Daarna maakten ze de buik weer dicht.

En de wolf werd wakker. Hij had enorme dorst.

Hij stond op en liep naar buiten toe. Maar de stenen in zijn buik waren zwaar.

Hij liep naar een put om water te drinken. Hij boog voorover en toen...

Boem! De wolf viel zo in de put.

En hij kwam er niet meer uit.

Roodkapje keek naar de jager. En daarna dacht ze aan haar moeder.

En aan wat haar moeder had gezegd: "Blijf op het pad, Roodkapje."

Ze had niet geluisterd. Ze had met een vreemde gesproken.

En daardoor was ze bijna in grote problemen gekomen. Roodkapje begreep nu waarom haar moeder haar had gewaarschuwd.

Ze nam haar mandje weer mee en ze liep naar huis toe. Deze keer bleef ze netjes op het pad.

Toen ze thuiskwam, zag haar moeder haar en ze zei: "Roodkapje!" Roodkapje rende naar haar moeder toe: "Mama!"

De moeder was ontzettend blij om haar dochter weer te zien. Roodkapje vertelde wat er was gebeurd.

En vanaf die dag wist Roodkapje één ding heel zeker. Als iemand haar goede raad gaf, dan moest ze daar misschien toch maar wat beter naar luisteren.

En zo, lieve mensen, zo leefden ze nog lang en gelukkig. Behalve oma, helaas.

Zo vrienden, dat was dat. Dat was Roodkapje.

Een klassiek sprookje. En eerlijk gezegd, als je goed naar het verhaal luistert, is het eigenlijk best een spannend verhaal.

Een wolf die met een klein meisje praat. Een grootmoeder die wordt opgegeten.

En een klein meisje dat in de buik van een wolf terechtkomt. Het is misschien niet echt een sprookje dat je aan je kleine kind zou vertellen.

Ja, of misschien juist wel. Dat weet ik niet.

Maar het is een verhaal dat al heel lang wordt verteld. Ik hoop dat je er een beetje van hebt genoten.

Misschien heb je niet alles in één keer begrepen. En weet je wat?

Dan kun je het verhaal gewoon nog een keertje luisteren. De tweede keer begrijp jij waarschijnlijk veel meer woorden.

En dat is een mooie manier om Nederlands te leren, toch? Je hoeft niet ieder woord direct te begrijpen.

Probeer vooral het verhaal een beetje te begrijpen in grote lijnen. Luister naar de woorden die je al wel kent.

Goed, ik wil jullie weer bedanken voor het luisteren naar Makkelijk Nederlands met JoJo. De aflevering was deze keer een beetje anders.

Vond je dit verhaaltje leuk? Laat het even weten in een comment.

Mocht je de podcast nou leuk vinden, vergeet dan niet om de show te volgen op Spotify of om te abonneren via YouTube. Zo helpen jullie mee met het maken van deze podcast.

Vertel bijvoorbeeld ook over de podcast aan jouw vrienden of aan jouw familie. Misschien willen zij ook wel Nederlands leren en zo helpen wij elkaar een beetje.

Er is nog een manier om te steunen en dat is via Buy Me a Coffee of Patreon. Via Patreon krijg je zelfs een heleboel extra bonusmateriaal per aflevering.

Klinkt goed, toch? Oké, dit was hem voor vandaag.

Wij spreken elkaar volgende keer weer. Hou je goed en tot snel.